نفس بابا ...
نفس بابا ... .... دوباره غروب میشود و من مشتاقانه میزم را مرتب میکنم وسایلم را جمع و عکس زیبایت را که از صبح تا عصر به من زل زده است را از گوشه میز برداشته بوسه ای نثارش میکنم و سر جایش میگزارم برای فرداها......
.
راه می افتم با شتاب سمت خانه ام آنجا که چشمان زیبایت با ان لبخند دوست داشتنی و آن صدای آشنایت صدایم میزند ....
.
انجا که با صدای زنگ برمیخیزی بدون پوشیدن کفشهایت میدوی و در چشم بر هم زدنی جلو درب حیاط منتظر بابا میمانی ....
خیلی تلاش کردم ولی نشد یکبار زود تر از تو به ورودی راه رو برسم ....
. چگونه دوستت نداشته باشم ؟ چگونه نپرستمت ؟ چگونه جانم را قربان خنده هایت نکنم ..... ؟ 
مطالبی دیگر از این نی نی وبلاگی
