زمستون....

... پاییز و آمد و رفت ، سه ماه از مهربانترین ماههای خدا گذشت . دنیا سه ماه پیرتر شد و بابا هم....

سه ماه تو بزرگتر شدی و من سه ماه به مرگم نزدیکتر ، تو قد کشیدی و من خمیدم تو فریاد زدی و من خاموش شدم تو دویدی من رمیدم تو رفتی من ماندم ....

جانم ، ای شبنم زلال هستی ام .....

برو و ببال قد بکش دنیا را از بالا نگاه کن دنیا برایت کوچک است بانوی هفت آسمانم ، خورشید ها را در یک دست و اقمار در دست دیگرت گیر تا معجزه کنی آنچه پیامبران نتوانستند .

سرسبزترین گل دشتهای احساسم ....

ببار بر من چون بارانی سیل آسا و بشور جانم را از من ، بگذار تا نماند چیزی از من که بی تو هیچ نیستم

ای جانم ........